Καμάρι

Πετυχαίνει που λέτε ο γάιδαρος τον παλιόφιλο το άλογο στο δρόμο.
-Που 'σαι ρε αρχηγέ; Πόσα χρόνια έχω να σε δω; Χαθήκαμε...
-Άστα να πάνε φίλε! Χρόνια και ζαμάνια... Δεν έρχεσαι μια το βραδάκι απ' το σπίτι μου να πιούμε κανά τσιπουράκι να τα πούμε;
Πάει λοιπόν ο γάιδαρος στο σπίτι του αλόγου, πίνουν εκεί τα τσίπουρά τους και θυμούνται τα παλιά. Σε κάποια φάση του λέει το άλογο:
- Έλα να σου δείξω και το σπίτι, και αρχίζει την ξενάγηση. Από 'δώ το σαλόνι, εδώ η κουζίνα, εδώ το μπάνιο και μέσα η κρεβατοκάμαρα. Διασχίζοντας το χωλ βλέπει ο γάιδαρος ένα δωμάτιο γεμάτο με τρόπαια και κύπελα.
- Τι είναι όλα αυτά; ρωτάει ο γάιδαρος.
- Α, λέει το άλογο. Αυτά είναι από τότε που ήμουν νέος και έτρεχα στον ιππόδρομο. Έβγαινα συνέχεια πρώτος.
Τελειώνει λοιπόν η επίσκεψη και προτείνει ο γάιδαρος να ανταποδώσει τη φιλοξενία.
Στο δρόμο για το σπίτι του σκεπτικός και λυπημένος μονολογουσε:
- Κοίτα πόσα πράγματα έκανε στη ζωή του το άλογο, ενώ εγώ τίποτα, δε θα έχω τίποτα να του δείξω.
Φτάνει σπίτι, μπαίνει στο ίντερνετ και παραγγέλνει ένα τεράστιο πόστερ με μια ζέβρα. Παραλαμβάνει μετά από λίγες μέρες, το τοποθετεί σε περίοπτη θέση στο σαλόνι και καλεί το άλογο για δείπνο.
Έρχεται το άλογο και ανάμεσα στα άλλα, τον ξεναγεί στο σπίτι. Φτάνοντας στο σαλόνι, ρωταει το αλογο:
- Τι είναι αυτή η φωτογραφία;
- Α, είναι από τότε που ήμουν νέος και έπαιζα στη Γιουβέντους...!!!
.

Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε

Γνωρίζονται τυχαία σε ένα πάρτυ και ο Γιάννης ζητά από την Ελένη να πάνε σινεμά... Αυτή δέχεται και τα περνάνε καλά.
Μερικές μέρες αργότερα βγαίνουν για φαγητό και πάλι περνούν καλά. Αρχίζουν λοιπόν να βλέπονται τακτικά και μετά από λίγο γίνονται ένα ωραίο ζευγάρι.
Και ένα βράδυ, ενώ ο Γιάννης την πηγαίνει η σπίτι της, μια σκέψη περνά από το μυαλό της και χωρίς να το πολυσκεφτεί την εκφράζει φωναχτά:
- Έχεις καταλάβει ότι σήμερα κλείνουμε 6 μήνες;
Και κατόπιν, πέφτει σιγή στο αυτοκίνητο! Τόσο πυκνή σιγή που μπορείς να την κόψεις με το μαχαίρι! Η Ελένη σκέφτεται:
"Θεέ μου! Μήπως τον πείραξε που το είπα αυτό; Μήπως νιώθει περιορισμένος από τη σχέση μας; Μήπως νομίζει ότι προσπαθώ να τον πιέσω σε κάποιο είδος υποχρέωσης που δεν θέλει; Ή δεν είναι σίγουρος;"
Ο Γιάννης σκέφτεται:
"Πω-πω! Έξι μήνες!"
Και η Ελένη σκέφτεται:
"Αλλά εδώ που τα λέμε, ούτε κι εγώ είμαι σίγουρη ότι θέλω ένα τέτοιο είδος σχέσης. Μερικές φορές θα ήθελα περισσότερο χώρο. Να μπορώ να σκεφτώ αν με ικανοποιεί η σχέση μας καθώς πηγαίνουμε σταθερά προς.... Αλήθεια, που πηγαίνουμε; Θα συνεχίζουμε να βλεπόμαστε με αυτόν τον τρόπο; Μήπως εμφανίζεται η προοπτική του γάμου μπροστά; Με παιδιά; Μια ολόκληρη ζωή μαζί; Είμαι έτοιμη γι αυτό το επίπεδο δέσμευσης; Τι ξέρω πραγματικά γι' αυτόν τον άνθρωπο;"
Ο Γιάννης σκέφτεται:
"Αυτό σημαίνει ότι ήτανννν.... χμμμ... Φεβρουάριος όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε... Τότε που μόλις είχα πάρει το αυτοκίνητο από σέρβις... Που σημαίνει... Για στάσου να δω τα χιλιόμετρα... Φτου! Γαμώτο! Ξέχασα την αλλαγή λαδιών!'
Η Ελένη σκέφτεται:
"Γιατί δε μιλάει; Είναι ταραγμένος! Φαίνεται στο πρόσωπό του. Για ποιόν λόγο όμως ταράχτηκε; Μήπως τα βλέπω όλα λάθος; Μήπως θέλει περισσότερο δέσιμο η σχέση μας; Μήπως κατάλαβε πριν από εμένα ότι εγώ έχω επιφυλάξεις; Να δεις που αυτό είναι! Γι αυτό δεν λέει τίποτε. Φοβάται ότι θα τον απορρίψω."
Εν τω μεταξύ, ο Γιάννης σκέφτεται:
"Αλλά αυτήν την φορά θα το κοιτάξουν το σασμάν! Όχι σαν την άλλη φορά... Δήθεν το κρύο και μαλακίες! Τι κρύο; Με 25 βαθμούς; Πλήρωσα μια περιουσία και μου βγαίνει το χέρι να βάλω μια ταχύτητα!"
Η Ελένη σκέφτεται:
"Έχει θυμώσει! Και δεν τον κατηγορώ... Στη θέση του κι εγώ θα ήμουν θυμωμένη... Νιώθω τόσο ένοχη, αλλά δε φταίω που νιώθω έτσι... Απλά δεν είμαι σίγουρη...'
Ο Γιάννης συνεχίζει:
"Καλά, έτσι και μου πουν τίποτε ότι δεν καλύπτεται από την εγγύηση θα γίνει χαμός! Αυτό θα πουν τα καθίκια, το ξέρω!"
Και η Ελένη:
"Ίσως είμαι τελειομανής... Να περιμένω τον ιππότη με το άσπρο άλογο, τη στιγμή που είμαι δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο που με φροντίζει και νοιάζεται για μένα και που χαίρομαι κάθε στιγμή που είμαι μαζί του; Και τώρα υποφέρει επειδή είμαι εγωίστρια! Επειδή κάνω σαν κοριτσάκι που έχει διαβάσει ένα σωρό ρομάντζα..'
Ο Γιάννης:
"Εγγύηση! Θα τους πω να πάρουν την εγγύηση και να την χώσουν εκεί που ξέρουν!"
-Αγάπη μου, λέει η Ελένη
-Τι είναι; Απαντά ο Γιάννης
-Σε παρακαλώ... Μην βασανίζεις τον εαυτό σου, λέει με μάτια γεμάτα δάκρυα. Ίσως δεν θα έπρεπε... Νιώθω τόσο... (και την παίρνουν τα κλάματα...)
-Μα τι έπαθες;
-Είμαι τόσο χαζή! Το ξέρω ότι δεν υπάρχει ούτε ιππότης, ούτε άλογο!
-Δεν υπάρχει άλογο;
-Νομίζεις ότι είμαι χαζή, έτσι;
-Όχι βέβαια!
-Να μωρέ! Απλά... ξέρεις... χρειάζομαι λίγο περισσότερο χρόνο...
Κατόπιν, ακολουθεί μια σιγή 15 δευτερολέπτων που ο Γιάννης προσπαθεί να βρει κάτι 'ασφαλές' να πει.
Και τελικά λέει:
'...ΟΚ...!'
Η γυναίκα, πολύ συγκινημένη του πιάνει το χέρι και λέει:
-Αγάπη μου... Πραγματικά νιώθεις έτσι;
-Πώς έτσι;
-Έτσι, σχετικά με τον χρόνο.
-Μα ναι, φυσικά!
Η Ελένη γυρνά και τον κοιτά βαθιά στα μάτια, προκαλώντας την ανησυχία του Γιάννη για το τι μπορεί τώρα να ξεστομίσει, ιδιαίτερα αν έχει σχέση με άλογο. Στο τέλος λέει:
-Σε ευχαριστώ αγάπη μου!
-Κι εγώ σε ευχαριστώ αγάπη μου, λέει ο Γιάννης με ιδιαίτερη σιγουριά.
Στο τέλος την αφήνει στο σπίτι της και εκείνη ξαπλώνει στο κρεβάτι, αισθανόμενη σαν μια μαρτυρική φιγούρα, εντελώς μπερδεμένη, κλαίει μέχρι το πρωί.
Ο Γιάννης γυρνά σπίτι του και παίρνοντας μια πίτσα, βλέπει στην τηλεόραση μια ταινία που έτυχε να δείχνει. Μια μικρή φωνούλα όμως μέσα του λέει ότι κάτι σημαντικό παίχτηκε στο αυτοκίνητο αλλά είναι σίγουρος ότι δεν μπορεί να καταλάβει τι, οπότε και σταματά την προσπάθεια.
Την άλλη μέρα, η Ελένη βγαίνει με τις φίλες της και κουβεντιάζουν υπόθεση περίπου για έξι ώρες. Με αφάνταστη ακρίβεια, θα αναλύσουν όλα όσα ειπώθηκαν, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, από όλες τις πιθανές οπτικές γωνίες. Θα συνεχίσουν να το συζητούν ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να φτάσουν σε οριστικά συμπεράσματα αλλά ταυτόχρονα και χωρίς να το βαριούνται.
Από την άλλη μεριά, ο Γιάννης, καθώς την άλλη μέρα παίζει μπιλιάρδο με τον κολλητό του, μια στιγμή, πριν να κάνει το σπάσιμο, θα σταματήσει και θα του πει:
-Να σε ρωτήσω κάτι ρε μ@λάκα ;
-Τι είναι;
-Είχε ποτέ η Ελένη άλογο;

Το άλογο

Η δασκάλα βάζει έκθεση στην τάξη με θέμα το άλογο.
Η μικρή Αννούλα λέει ότι έγραψε:
-Είχα ένα άλογο, τον Ντορή, αλλά αρρώστησε και πέθανε!
Μιλάνε όλα τα παιδιά, πάνω κάτω τα ίδια.
Τελευταίος είναι ο Τοτός.
-Εγώ κυρία έγραψα τρεις σελίδες...
-Μπράβο παιδί μου, του λέει, η κυρία. Πες μας την αρχή.
Λέει ο Τοτός:
- «Ανέβηκα στο άλογο»
- Και το τέλος;
- «Κατέβηκα από το άλογο».
-Και τι έγραψες στις τρεις σελίδες;
-Τουκουτουκ τουκουτουκ τουκουτουκ τουκουτουκ τουκουτουκ...

Η ξανθιά στην ιππασία

Μια ξανθιά αποφασίζει να δοκιμάσει ιππασία χωρίς όμως να έχει προγενέστερη εμπειρία ή να έχει κάνει κάποια μαθήματα.
Ανεβαίνει λοιπόν στο άλογο χωρίς βοήθεια και το άλογο αμέσως αρχίζει και κινείται. Καλπάζει με σταθερό και ρυθμικό βηματισμό αλλά η ξανθιά αρχίζει να γλιστράει από την σέλα. Με τρόμο προσπαθεί να γραπωθεί πάνω του, σφίγγει τα πόδια της πάνω στα πλευρά του. Προσπαθεί ν' αρπάξει τη χαίτη του αλόγου, αλλά δεν μπορεί να την πιάσει γερά. Προσπαθεί να αγκαλιάσει τον λαιμό του αλόγου αλλά τίποτα ... μάταιες οι προσπάθειές της, γλιστράει στο πλάι του.
Το ατίθασο άτι εν τω μεταξύ συνεχίζει να καλπάζει αδιάφορα παρά τον αναβάτη, που κρέμεται πλέον από τον λαιμό του. Η ξανθιά κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να απελευθερωθεί από τον κίνδυνο και να πέσει όσο το δυνατόν ασφαλέστερα και πιο ανώδυνα.
Δυστυχώς για αυτήν το πόδι της μπλέκεται στον αναβολέα και είναι τώρα στο έλεος του καλπασμού του αλόγου. Το κεφάλι της χτυπά στο έδαφος ξανά και ξανά.
Είναι στα πρόθυρα της λιποθυμίας, όταν ο Κυρ Νίκος ο περιπτεράς βγάζει το αλογάκι από την πρίζα!!!

Το άλογο

Κάποιος είχε ένα άλογο πολύ στενοχωρημένο, σκέτο χάλι. Δεν έτρωγε, δεν δούλευε, μέσ' την μαυρίλα. Κάνει λοιπόν μια προσφορά 2000€ σε όποιον το κάνει να γελάσει.
Μαζεύονται καμμιά πενηνταριά άτομα, δοκιμάζουν, αλλά τίποτα. Τα ίδια χάλια και χειρότερα  το άλογο. Σκάει μύτη ένας κοντός με μουστάκι. Πάει στον ιδιοκτήτη και του λέει:
- Να δοκιμάσω?
- Τι να σου πω. Πολλοί δοκίμασαν αλλά κανείς δεν τα κατάφερε. Όχι πως περιμένω τίποτα από σένα, αλλά δοκίμασε.
Πάει ο κοντός να δει το άλογο στον στάβλο όπου βρισκόταν μόνο του και μετά από λίγο ακούγονται γέλια φοβερά. Μπαίνει ο ιδιοκτήτης στον χώρο και βλέπει το άλογο να σέρνεται από το γέλιο.
- Πώς τα κατάφερες...;
- Του είπα πως την εχω μεγαλύτερη.
Παίρνει το διχίλιαρο και φεύγει.
Το άλογο γέλαγε τόσο πολύ που ο ιδιοκτήτης έβαλε νέα ανακοίνωση. Όποιος κάνει το άλογο να σταματήσει, θα παρει 2000€. Ασχολήθηκαν 100 άτομα, αλλά τίποτα. Σκάει μύτη πάλι ο κοντός:
- Να δοκιμάσω;
- Άντε πήγαινε, αν και αυτή την φορά δεν πιστεύω να κάνεις τίποτα.
Πάει ο κοντός στο δωμάτιο. Το γέλιο κόβεται μαχαίρι. Μπαίνει ο ιδιοκτήτης μέσα και λέει έκπληκτος στον κοντό:
- Μα καλά πως τα κατάφερες τώρα;
- Θυμάσαι που είχα πει ότι την έχω μεγαλύτερη;
- Ναι, λεει ο ιδιοκτητης.
- Ε, τώρα του την έδειξα...!

Η απορία του παπά

Παντρεύτηκε ένας στο χωριό, και μόλις πήγε τη γυναίκα του στο σπίτι, της είπε:
-Γυναίκα, ότι θέλεις κάνε, αλλά μακριά από το στάβλο με το μεγάλο μαύρο άλογο, γιατί είναι άγριο κι επικίνδυνο!
Ζήσανε 1-2 χρόνια καλά, αλλά μια μέρα ξεχάστηκε η φουκαριάρα η γυναίκα, μπήκε στο στάβλο, έφαγε μια κλωτσιά από το άλογο, και έμεινε στον τόπο.
Έγινε η κηδεία, συλλυπητήρια στο σύζυγο, μόνο που ο παπάς του χωριού παρατήρησε ότι, κάθε φορά που τον πλησίαζε γυναίκα να τον συλλυπηθεί, κουνούσε ο σύζυγος το κεφάλι προς τα κάτω, και κάθε φορά που τον πλησίαζε άντρας το κουνούσε προς τα πάνω.
Δεν είπε τίποτα βέβαια, τέτοιες ώρες, αλλά την περιέργεια την είχε.
Πέρασε λίγος καιρός, ξαναπαντρεύτηκε ο άνθρωπος, πάλι τα ίδια και με την καινούργια του γυναίκα:
-Πρόσεχε της είπε, μακριά απ' το στάβλο με το μαύρο άλογο!
Και που το είπε, τί κατάφερε; Ένα χρόνο μετά ξανάγινε το κακό! Μπήκε κι αυτή στο στάβλο, μια δυνατή κλωτσιά και πάλι από το άλογο, πάει στα θυμαράκια κι ετούτη!
Καινούργια κηδεία, ξανά συλλυπητήρια, μα και πάλι ο παπάς πρόσεξε την ίδια περίεργη συμπεριφορά από τον χήρο, να κουνάει καταφατικά το κεφάλι στις γυναίκες που τον συλλυπούνταν και αρνητικά στους άντρες.
Δεν άντεξε και λίγο μετά, τον πήρε παραπέρα και τον ρώτησε.
-Τι να σου πω παπά μου, του απάντησε ο λυπημένος. Με πλησίαζαν οι γυναίκες και μου έλεγαν "ζωή σε λόγου σου" κι εγώ έγνεφα "ευχαριστώ". Οι άντρες με ρώταγαν "το πουλάς το άλογο;" κι εγώ έγνεφα "όχι"!

Το όνομα του αλόγου

Ο άντρας διαβάζει χαλαρά την εφημερίδα του στον καναπέ. Ξαφνικά μπαίνει στο δωμάτιο η γυναίκα του και ΠΑAAAΦ, του αστράφτει μια σφαλιάρα.
-Μα καλά ρε Σούλα, τρελάθηκες; Τι με χτυπάς;
-Τι είναι αυτό το χαρτάκι που βρήκα στην τσέπη του παντελονιού σου και γράφει ΜΑΡΙΛΟΥ;
-Δεν θυμάσαι, πριν από 2 βδομάδες που πήγα στον ιππόδρομο; ΜΑΡΙΛΟΥ είναι το όνομα του αλόγου που είχα ποντάρει.
-Πω-πω, με συγχωρείς, Τάκη μου. Ώρες-ώρες και γω δεν καταλαβαίνω πώς γίνομαι τόσο ζηλιάρα. Ελπίζω να μην σε πόνεσα πολύ.
Μετά από 3 μέρες το ίδιο σκηνικό. Ο άντρας διαβάζει αμέριμνος την εφημερίδα του στην πολυθρόνα και η γυναίκα του ρίχνει μια δυνατή τηγανιά στο κεφάλι.
-Μα καλά, τι έπαθες πάλι;
-Σε θέλει το ΑΛΟΓΟ στο τηλέφωνο...!